من صبورم اما...

من صبورم اما

به خدا دست خودم نيست اگرمى رنجم

يا اگر شادى زيباى تو را

به غم غربت چشمان خودم ميبندم

من صبورم اما

چه قدَر با همه ي عاشقى ام محزونم

و به ياد همه ى خاطره هاي گل سرخ

مثل يك شبنم افتاده ز غم مغمومم

من صبورم اما

بي دليل از قفس كهنه ى شب مى ترسم

بى دليل از همه ى تيرگى رنگ غروب

و چراغى كه تو را از شب متروك دلم دور كند

من صبورم اما

آه ، اين بغض گران

صبر چه مى داند چيست

همه هستی ام...